خواستم بميرم.

     گفتند:بزرگترين گناه نا اميدي است.

          وقتي براستي سخن گفتم.

               گفتند: دروغ است.

                    وقتي به ستايش روي آوردم.

                         گفتند:خرافات است.

                              وقتي گريستم.

                                   گفتند: کودکانه است.

                                         وقتي خنديدم گفتند:

                                              ديوانه است.

                                        حال دگر مانده ام .....

                                 و حال که ديگر!

                         سخن نميگويم.

                گويند عاشق است!

        اين است زندگي من .... 

براستي چه دنياي ديوانه ايست

 


 

نوشته شده توسط FOREVER در 9 Jul 2007 ساعت 7:54 PM موضوع | لینک ثابت