... FOREVER

 

اگر روزي كسي از من بپرسد كه دگر قصدت از اين زندگي  چيست؟

  بدو گويم كه چون مي ترسم از مرگ مرا راهي به غير از زندگي نيست

    من آندم چشم بر دنيا گشودم كه بار زندگي بر دوش من بود

      چو بي دلخواه خويشم آفريدند مرا كي چاره اي جز زيستن بود

        من اينجا ميهماني ناشناسم كه با نا آشنايانم سخن نيست

         بهركس روي كردم ديدم آوخ! مرا از او خبر او را ز من نيست

        حديثم را كسي نشنيد نشنيد درونم را كسي نشناخت نشناخت

     بر اين چنگي كه نام زندگي داشت سرودم را كسي ننواخت ننواخت

  برونم كي خبر داد از درونم؟كه آن خاموش و اين آتشفشان بود

نقابي داشتم بر چهره آرام كه در پشتش چه طوفانها نهان بود

  همه گفتند عيب از ديده توست جهان را بد چه مي بيني كه زيباست

    ندانم راست است اين گفته يا نه؟ولي دانم كه عيب از هستي ماست

      چه سود از تابش اين ماه و خورشيد؟كه چشمان مرا تابندگي نيست؟

       جهان را گر نشاط زندگي هست مرا ديگر نشاط زندگي نيست.

                  

                             زندگی زیباست اگر با عشقی پاک همراه گردد

 

 

نوشته شده توسط FOREVER در 28 Aug 2007 ساعت 5:30 PM موضوع | لینک ثابت

 

نوشته شده توسط FOREVER در 24 Aug 2007 ساعت 3:56 AM موضوع | لینک ثابت

 

تو با من میرفتی 

   تو در من میخواندی 

      وقتی که من خیابانها را 

         بی هیچ مقصدی میپیمودم 

            تو با من میرفتی 

               تو در من میخواندی

تو از میان نارون ها ، گنجشک های عاشق را 

   به صبح پنجره دعوت میکردی 

      وقتی که شب مکرر میشد 

         وقتی که شب تمام نمیشد 

            تو از میان نارون ها ، گنجشک های عاشق را 

                به صبح پنجره دعوت میکردی

تو با چراغهایت میآمدی به کوچهء ما 

   تو با چراغهایت میآمدی 

      وقتی که بچه ها میرفتند 

         و خوشه های اقاقی میخوابیدند 

            و من در آینه تنها میماندم 

                تو با چراغهایت میآمدی ....

تو دستهایت را میبخشیدی 

   تو چشمهایت را میبخشیدی 

       تو مهربانیت را میبخشیدی 

          وقتی که من گرسنه بودم 

             تو زندگانیت را میبخشیدی 

                تو مثل نور سخی بودی

تو لاله ها را میچیدی 

   و گیسوانم را میپوشاندی 

      وقتی که گیسوان من از عریانی میلرزیدند 

         تو لاله ها را میچیدی

تو گونه هایت را میچسباندی 

   به اضطراب پستان هایم 

      وقتی که من دیگر 

         چیزی نداشتم که بگویم 

            تو گونه هایت را میچسباندی 

                به اضطراب پستان هایم 

                    و گوش میدادی 

                        به خون من که ناله کنان میرفت 

                           و عشق من که گریه کنان میمرد

 

            تو گوش میدادی ...
                                          اما مرا نمیدیدی ...
 

 

نوشته شده توسط FOREVER در 24 Aug 2007 ساعت 3:51 AM موضوع | لینک ثابت

 

در نگاه کساني که پرواز نميداند         Dar Negah kasani ke parvaz nemidanand

 هر چه بيشتر اوج بگيري                                harche  bishtar  ojj  begiri

کوچکتر مي شوي                                               kochektar mishavii

 

 

نوشته شده توسط FOREVER در 23 Aug 2007 ساعت 6:59 PM موضوع | لینک ثابت